Bijpraatblog - deel 1

Ruim twee maanden onderweg - shit - we zijn al over de helft! Het is een gek idee dat we nu aan de terugweg zijn begonnen.

Ondertussen hebben we de blog weer goed weten te verwaarlozen, maar geen nood: hier deel 1 van een dikke vette update.

India heeft ontzettend beperkte wifi-mogelijkheden, waardoor we jullie nog niets verteld hebben over de volgende steden. (Ja, het is India's schuld.)

In deze blog:
Delhi - Jaipur - Udaipur - Pushkar

In de volgende blog:
Jodhpur - Jaisalmer - Bikaner

Delhi
De hoofdstad van India in vele aspecten: drukte, meest westers, meeste vervuiling (zowel in de grond als in de lucht), meeste bedelaars, meest toeristisch en daardoor de meeste touts* en daardoor het meest hectisch.

* touts zijn gelikte babbelaars die je proberen te strikken voor een of andere rondtrip, hotel, restaurant, travel bureau of wat dan ook - de plek waar ze je naartoe brengen geeft de touts een commissie. Vaak zijn dit mannen die goed Engels spreken en zeer opdringerig en aanhoudend zijn. Lastpakken dus.

Onderweg naar Delhi zijn we ontzettend vaak gewaarschuwd voor de drukte, hectiek en smerigheid van de stad. Onze verwachtingen waren daardoor de pan uit gerezen, want toen we daar aankwamen viel het allemaal reuze mee. Sterker nog, we vonden het wel een fijne stad omdat het van de meer westerse gemakken is voorzien.

De sightsee-opties vielen ons echter wel tegen. In de korte tijd dat we hier waren hebben we vooral met reizigers bijgepraat die we in andere plaatsen hadden ontmoet (en hier dus weer tegenkwamen). Een bepaalde graftombe konden we echter niet aan onze neuzen voorbij laten gaan. Toen de Obama's Delhi bezochten, hebben zij zich slechts aan één sight gewaagd: de Humayun's Tomb. And if it's good enough for the Obama's, it's good enough for us! Helaas hebben we te veel mooie dingen gezien in India, en waren we niet bepaald onder de indruk.  

Jaipur
Deze stad staat bekend om zijn oude centrum, 'The Pink City'. Ooit kwam de hoge pief King Edward VII op bezoek (prins van Wales), voor wie ze de hele stad roze hadden geschilderd zodat meneer zich thuis zou voelen - roze is de kleur van gastvrijheid. Sindsdien is dit gebied, met hoge stadsmuren omgeven, het toeristisch centrum van Jaipur.

Wie een bezoekje brengt aan deze toeristische trekpleister zal direct opmerken dat de Pink City helemaal niet (meer) pink is, maar oranje. De stad kwam ons voor als vergane glorie, verpest door toerisme: de Pink City bestaat voor 99 procent uit souvenirwinkels waar vrijwel exclusief sjaaltjes worden verkocht ('real kashmir quality sir, have a look please sir'), uiteraard voor belachelijk hoge prijzen, want de inwoners zijn verwend door luie toeristen die het afdingen zat zijn en liever een paar honderd roepie meer betalen.

Elke Indiër die je aanspreekt probeert je in een scam te lokken, waardoor toeristen ze negeren. Hier hebben ze natuurlijk een (weinig creatieve) nieuwe invalshoek op verzonnen: 'why is it that all tourists don't want to talk to Indian people?'. Je gaat het gesprek aan vanwege een schuldgevoel en uiteindelijk komt het toch weer neer op geld.

Jaipur was niet erg indrukwekkend, nee. Om deze reden hebben we iedereen die we tegenkwamen, geadviseerd om deze stad bij tijdgebrek over te slaan. Opvallend genoeg maakt deze stad wel deel uit van de Golden Triangle: de drie steden (Delhi, Jaipur en Agra) in India die door toeristen veelal worden gecombineerd.

De sight die wij het meest interessant vonden, was de Jantar Mantar. De stichter van de stad, Jai Singh II, kwam aan de macht op zijn elfde en was een groot fan van astrologie. Hij heeft 'yanta mantr' (vertaalt naar 'instrument van berekening') laten bouwen om de sterrenhemel te bestuderen.

De tientallen stenen instrumenten werden gebruikt om afstanden te berekenen, sterrenbeelden te vinden, enzovoorts. Helaas hebben we niet uitgevonden hoe alles werkte, maar in de hitte van de middagzon (40 graden) konden we ons daar geen zorgen over maken.

Udaipur
Deze stad noemt zichzelf de meest romantische stad van India. Wij willen dat graag corrigeren. Udaipur is de enige romantische stad van India. Met het minste vleugje romantiek sta je dus al snel op nummer een.

De romantiek vloeit uit het volgende voort: de rooftoprestaurants zijn hoger dan waar dan ook, de uitzichten prachtiger, de biertjes kouder, de atmosfeer relaxter en het eten minder smakeloos. Dat er überhaupt bier en vlees te verkrijgen is, is soms al heel bijzonder in India. Veel restaurantjes hebben geen vergunning om alcohol te verkopen en vragen je dan ongegeneerd om je biertje sneaky uit een mok te drinken.

Bovendien is hier een gedeelte van een film opgenomen die jullie allemaal (zouden moeten) kennen - James Bond, Octopussy! Mocht je je in Udaipur bevinden en Octopussy nog niet hebben gezien, geen probleem! Bijna elk restaurant vertoont de film elke avond om 7 uur op het dakterras.

Wij zijn hier zo lang mogelijk gebleven om optimaal van de relaxte sferen te kunnen genieten. Daarnaast was er een heleboel te zien, met als hoogtepunt het Kumbhalgarh fort (gigantisch, zie foto beneden) en de Ranakpur tempel (niet zo'n grote tempel, maar aan de binnenkant houden 1444 pilaren het dak omhoog).

We zijn hier de eigenaardige Zweed Mike tegen het lijf gelopen, met wie we vanaf dat moment twee weken hebben samengereisd. Hij is misschien iets ouder dan wij (52), maar heeft dezelfde reisinstelling en bijna net zoveel humor. In onderstaande foto poseert hij als de 1445ste pilaar in de Ranakpur tempel.

Pushkar
In Pushkar draaide alles om het heilige meer(tje) in het midden van deze kleine stad. Gelovigen komen hiernaartoe om puja te doen: samen met een Brahma 'bidden' ze voor hun familie, waarna ze bloemen over het water strooien en een heilig rood koordje om hun pols gebonden krijgen. Aan het einde krijgt de Brahma een kleine vergoeding voor de moeite (omgerekend nog geen euro).

De inwoners van deze holy city maken hier - zoals we inmiddels gewend zijn - flink misbruik van. Maakt niet uit waar je loopt, overal word je door mannen aangesproken die graag puja met je doen. Ze geven je ongevraagd een handje bloemen en slepen je mee naar het meer. Vervolgens mag je hun spreuken naspreken en kom je er aan het einde achter dat je ergens in alle verwarring hebt toegezegd 1000 roepie (15 euro) per familielid te doneren. Betaal je niet? Dan zorg je voor slechte karma over je familie.

Gelukkig zijn wij goed op de hoogte van dit trucje en maken we er een uiterst vermakelijk spelletje van. Zo roepen we dat we allergisch zijn voor bloemen of dat we alleen maar puja willen doen met witte rozen, narcissen of tulpen. Doen alsof je geen Engels spreekt is ook een succesvolle - maar weinig geloofwaardige - methode. Als gevolg hiervan lopen de oplichtertjes vaak hoofdschuddend weg, op zoek naar minder bijdehante slachtoffers.

We konden Pushkar echter niet verlaten zonder een rondje om het heilige meer te hebben gelopen. Met hoge verwachtingen deden we onze schoenen uit, om vervolgens de trap richting meer af te dalen (heilige grond mag nimmer met schoeisel betreden worden). De wandeling was helaas niet zo relaxt als we hoopten, aangezien we goed de met vogelpoep besmeurde grond in de gaten moesten houden. En het meer? Dat was een vijvertje.

Het allergiesmoesje werkt ook uitstekend als onschuldig uitziende meisjes je hand schudden en hem vervolgens willen versieren met henna, dé andere scam van Pushkar. Helaas was Thijs weer 'ns te laat met zijn allergiepraatje en moesten we vijf minuten lang aanhoren dat we een flinke hoeveelheid roepie moesten neertellen voor de vijf strepen op de rug van z'n hand. 'I'm not asking you for a million sir, I need to buy food!' Na zijn weigering kreeg 'ie te horen dat hij 'not a good person' was. Het maakte geen indruk aangezien hij op zoek was naar tissues om z'n hand mee schoon te boenen.

In Pushkar is niets te doen behalve uitrusten en chillen, wat dit een uitstekende plek maakt om bij te komen van hectische steden zoals Delhi. Het is de enige stad in India waar marihuana legaal is, waardoor de stad qua drugsscene een Amsterdam-reputatie heeft gekregen. Op vrijwel alle menukaarten staat de special lassi vermeld - een lassi met als extra ingredient wiet - en na zonsondergang vragen tieners ons om de 50 meter of we wat opium willen scoren.

Deze plek wordt vooral bezocht door 'new age hippies': yoga'ende, mediterende, dreadlock stoners, die de wereld cosmisch beleven en andere mensen proberen te ervaren als energiestromen (en het ergste is nog wel dat ze iedereen tot deze levensstijl willen bekeren, wat ze middels urenlang gebazel willen bereiken, net Jehova's). Uiteraard doen ze dit terwijl ze hun Facebookstatus bijwerken op hun iPhone en hun creditcardbalans checken op hun Macbook.

Aangezien wij niet zoveel hebben met hippie hangouts en dagenlang stoned zijn, was dit stadje niet onze cup of chai. We hebben een berg beklommen voor fantastisch uitzicht, een rondje om het meer gelopen en een lui dagje aan een luxe zwembad besteed.

Intussen hebben we Pushkar weken geleden al verlaten. Jodhpur, Jaisalmer en Bikaner hebben we ook al bezocht, waar de volgende blog over zal gaan. Een paar opwarmertjes voor de volgende keer:

• In Jodhpur beleven we een spannend avontuur op hoge snelheid en hoog boven de grond.
• In Jaisalmer doen we een kamelentocht door de woestijn en overnachten we onder de sterrenhemel.
• In Bikaner bezoeken we een tempel waar de Indiërs ratten aanbidden.

Jaja.