Doeg India

Een introductie van Laura 

De blog is zo'n beetje Thijs z'n kindje. Ook wanneer hij wij schrijft, bedoelt 'ie eigenlijk ik. Het is niet zo dat ik geen zin heb in schrijven voor de blog maar ik heb er gewoon echt geen zin in. Thailand was chill en fantastisch, India was smerig en fantastisch en nu zitten we in Vietnam en is het ook al zo fantastisch. 

Daarnaast vindt meneer Peters dat ik te weinig aandacht aan de foto's passende bij de blog besteed. Dat kan ik niet helemaal ontkennen. Helaas lopen onze meningen met betrekking tot foto's (en tekst) nogal uiteen en is het meerdere malen voorgekomen dat Thijs mijn suggesties en harde werk opzij heeft gelegd voor 'later' om vervolgens zijn blog online te plaatsen (maar, 'sommige stukjes heb ik uit jouw teksten gehaald hoor'). Zoals jullie begrijpen was ik not amused en heb ik hem de blog maar laten bijhouden. 

Maar nu lopen we achter, en voel ik me schuldig (een beetje!) dus terwijl Thijs slaapt (het is half zeven 's ochtends en heet in Hue) zal ik proberen een einde aan India te schrijven voor onze trouwe volgers (een zeer select groepje, afgaande op het aantal reacties dat we ontvangen). Ik snap dat jullie het druk hebben met sneeuwschuiven maar wij horen graag van jullie terwijl we rondhangen op het strand, cocktails drinken en een fantastische teint ontwikkelen (zelfs ik ja).   

Amritsar

Na Bikaner zijn we met een vreselijke nachtbus naar Amritsar getogen. Deze busrit heeft vijftien uur lang geduurd en in de laatste twee minuten kwam Laura erachter dat ze toch echt heel erg misselijk werd van de vreselijke Indiase wegen en rijstijl. Het was geen charmant moment.  

In Amritsar staat de Golden Temple, gekoppeld aan de Sikh's (mannetjes met tulbanden). Zij moeten de tempel minimaal eenmaal in hun leven hebben bezocht, waardoor het in Amritsar altijd druk is, voornamelijk met Indiase toeristen. Voor de poorten van de Golden Temple staan 24 uur per dag rijen (hij gaat namelijk nooit dicht) en in de hele stad worden hoofddoekjes verkocht zodat ook jij de poorten door mag lopen om dit kleine wonder te aanschouwen. 

Om half vijf 's ochtends hebben we dit dan ook maar gedaan. Ondanks het vroege uur lag het water rond de tempel vol met zwemmende Indiërs en moesten we de nodige verzoekjes voor foto's afslaan, maar het was prachtig. Opvallend genoeg werd de tempel steeds minder mooi naarmate het lichter werd, dus we waren behoorlijk in onze nopjes met ons vroege bezoek. 

Naast de Golden Temple is er nog één toeristentrekpleister in deze omgeving. Amritsar ligt ongeveer 28 kilometer van de grens met Pakistan af en elke avond wordt er door de grensbewakers een showtje opgevoerd, vooral populair bij de Indiërs. Aangezien onze Lonely Planet vol lof was over deze show, namen we een gedeelde taxi en gingen we richting de Wagah-border. Hier belandden we in een meute rennende Indiërs, die allemaal vooraan wilden staan. Vervolgens werden de dames allemaal een hokje ingeduwd, waar ze werden gefouilleerd. Thijs kon vanaf de buitenkant zien hoe dit houten bouwsel heen en weer bewoog, zo erg werd er door iedereen geduwd en getrokken. 

We wilden dat we konden zeggen dat de border closing ceremony al dit gedoe waard was, maar helaas. Tussen de duizenden toeschouwers konden we af en toe een soldaat zien marcheren, maar het merendeel van de tijd hebben we hoofdschuddend gekeken naar alle Indiërs, die zich gedroegen alsof ze net drie XTC-pilletjes hadden geslikt. 

Khajuraho

Na het zien van tientallen tempels in India worden ze steeds minder indrukwekkend. Vandaar dat we op een gegeven moment op zoek gingen naar tempels met net dat kleine beetje extra: een duizendtal rondrennende ratten, een laag van goud of... de sekstempel. In Khajuraho staat een tempelcomplex rijkelijk voorzien van seksafbeeldingen en natuurlijk moesten we hiernaartoe. Deze tempels worden ook wel de Kama Sutra tempels genoemd, en we hadden hoge verwachtingen. 

Helaas zijn deze niet helemaal waargemaakt. Voor Nederlanders als wij, die zelfs op een pakje boter nog geconfronteerd worden met borsten en billen, was het eigenlijk allemaal net iets te braaf. Dat neemt niet weg dat het prachtige tempels waren, inclusief hele mooie kunstwerken. Maar ja, die man die bezig was met een geit, zoals zo mooi stond beschreven in onze reisgids, hebben we helaas niet kunnen vinden.  

Verder was er maar weinig te doen in Khajuraho. Deze mening werd gedeeld door de plaatselijke bevolking, die de hele dag bezig was met ons hun winkeltjes binnenlokken. Hier verkochten ze stapels met boeken waarin werd beschreven hoe je jouw relatie kunt verbeteren, op zowel lichamelijk als psychisch vlak. Hoewel het natuurlijk heel aardig is dat ze zo meedenken over onze relatie, hebben we deze lectuur vriendelijk afgeslagen. 

Varanasi 

Aan het begin van ons India avontuur wilden we naar Allahabad gaan, waar op dat moment de Kumbh Mela plaatsvond. Bezoekersaantallen lopen tot in de miljoenen, en het draait allemaal om een bad nemen in de Sangam, het punt waar de heilige rivieren de Ganges, de Yamuna en de Saraswati elkaar ontmoeten.  

Helaas voelden we ons in Varanasi niet zo lekker. Beter gezegd: we zaten dagenlang alleen maar op onze kamer, met als enige uitstapje de bezoekjes aan de receptie van ons hotel, om nieuw toiletpapier te kopen. We hebben ons treinticket naar Allahabad omgeboekt, en bezochten in plaats daarvan Lucknow omdat we geen zin hadden in de mensenmassa in Allahabad. Omdat we toch nieuwsgierig waren, hadden we het idee Allahabad op de terugweg te bezoeken. 

Het is weer niet gelukt, want tijdens het reizen hoorden we alleen maar dingen over Allahabad die ons niet bevielen. Van reizigers wiens oordeel we vertrouwden kregen we te horen dat het een 'shithole' was. Van anderen hoorden we over de inspirerende werking van het water op je lichaam en de nachten doorgebracht aan de oever van de rivier, slapend in modderpoelen terwijl de plaatselijke bevolking ervandoor ging met hun geld, paspoort en waardigheid. Niets voor ons dus, en we besloten in plaats daarvan nogmaals naar Varanasi te gaan. 

Een uitgestorven Varanasi: zo druk als het vorige keer was, zo rustig was het nu. Als iemand ons eerder had verteld dat we tot rust zouden komen in deze stad, hadden we ze keihard uitgelachen. Maar blijkbaar raak je toch gewend aan de hectiek van India. We konden heerlijk relaxen aan de rivier, hebben fantastische appeltaart ontdekt en kwamen tot de ontdekking dat we India zouden gaan missen. 

Daarna was het door naar Kolkata, waar het spectaculairste dat we hebben beleefd het vinden van een Lonely Planet Vietnam was. We hebben een allerlaatste Naan naar binnen gewerkt, de taxichauffeur streng toegesproken toen hij opeens begon over tol en ons verbaasd over de receptionist van ons hotel, die geen kleren leek te bezitten en continue in een handdoek rondliep. Op het vliegveld hebben we van onze laatste roepies een Snickers weten te kopen en was het ein-de-lijk tijd om dit fascinerende, vrouwonvriendelijke, indrukwekkende en smerige land te verlaten. 

-- RECTIFICATIE, geschreven door Thijs --

Het licht waarin Laura mij beschrijft, vraagt om enige nuance. Jazeker, de blog genoot voornamelijk aandacht van mij, waardoor ik misschien een 'beschermende' kant van mijzelf heb laten zien. Dat neemt niet weg dat ik dit deed met de beste intenties. Drie A4'tjes tekst zonder foto's leek mij een overkill, bij forums wordt dit een wall of text genoemd. Ik zie mijzelf niet als de dictator van het geschrift, eerder  als de beschermer van het woord.

Naschrift:

Je bent een kwal. 

-- RECTIFICATIE, geschreven door Thijs --

Als ik werkelijk zou censureren, had bovenstaand naschrift niet bestaan.