Goodbye Vietnam!

Laatst hebben we een aantal foto's van onze avonturen in Vietnam online geplaatst, met de mededeling dat we niet wisten of we de tijd zouden vinden om een aantal humoristische en bijpassende blogs te schrijven. Momenteel zitten we in Cambodja's beach capital, Sihanoukville en aangezien het net bijzonder hard is gaan regenen, kunnen onze plannen van aan het zwembad hangen en op het strand aan onze teint werken helaas niet doorgaan.

Met andere woorden, we hebben weer tijd om iets te schrijven! Heel Vietnam in één blog proppen gaat ons iets te ver, dus bij deze een top 10 van ervaringen, gebeurtenissen en plaatsen in Vietnam.

Meteen hier al een eervolle vermelding. Jonas en Kathy. Met deze Duitsers (ja, Duitsers) hebben we lief en leed gedeeld. Zonder jullie was het niet hetzelfde geweest.

1. Bia hoi

We zullen nooit genoeg krijgen van bia hoi. Voor de onwetenden, bia hoi staat voor lekker zuipen. Dit is een vrije vertaling, aangezien het eigenlijk de naam is van het goedkoopste bier dat we waarschijnlijk ooit zullen drinken. En daarom dronken we er veel van en is de eerste vraag die we aan de receptie van elk potentieel hotel in Vietnam stelden 'Do you know where we can get bia hoi?'. Voordat jullie ons gaan veroordelen, eerst even de prijs: 20 eurocent voor een halve liter tapbier. Soms komen we toeristen tegen die naar Vietnam zijn geweest en niet weten van het bestaan van dit fenomeen. Dus, als men nog dreigt deze richting op te komen: 'share your knowledge!'.

2. Sapa

"You buy something for me?"

Iedereen met een beetje kennis van Engels weet dat bovenstaande zin vraagt om iets voor de vraagsteller te kopen. Dit is echter niet wat de Hmong-vrouwen in Sapa bedoelen. Wat ze eigenlijk voorstellen, is dat wij een etui, armband of decoratieve deken van ze kopen. Waar we ook liepen in Sapa, overal kwamen we deze hill tribe-women tegen, baby op hun rug gebonden en altijd dezelfde woorden herhalend.

Hmong-lady: "You buy something for me?"
Wij: "No, no, we don't need anything. We're shopping for clothes."
Lady: "You shopping for me?"
Wij: "Eh no, thank you."
Lady: "You no buy for me? You come to my village?"
Wij: "Eh."
Lady: "You want baby? Come to my village and you drink happy water. Make strong babies."
Wij: "No babies. Haha. We're not even married!"
Lady: "You no marry? You marry in my village and make strong baby."
Wij: "Eh."
Lady: "You come trekking to my village tomorrow? You go early morning."
Wij: "No, no, we don't like trekking. We want to sleep late tomorrow."
Lady: "Oh hahaha, you no like trekking? You lazy, very lazy."

Ontwapenende dames. Eerlijk waar.

3. Halong Bay

De Halong Bay is dé toeristische attractie in het noorden. Het is de Taj Mahal of de Angkor Wat van Vietnam. Je gaat met een cruise ship naar deze plek waar de omgeving prachtig is. Je bezoekt daar een grot, een strand en een fishing village, je vist wat en gaat weer terug. Je kan dit allemaal in één dag proppen (de budget optie) of het over twee/drie dagen uitsmeren (de duurdere variant).

Na vele horrorverhalen over slecht georganiseerde one-day-trips, besloten wij iets meer geld neer te tellen voor een wat luxere boot: de Papaya Cruise. Van een zekere hotelmanager in Sapa, die naar ons inzien alcoholist was (hij dacht daar anders over), hadden we een adresje gekregen waar we bij het noemen van zijn naam een korting zouden krijgen. Enigszins cynisch over zijn dronkemansbelofte, volgden we zijn raad op. En jawel hoor, na 'Glenn' genoemd te hebben, kreeg de dame achter de toonbank rode wangetjes en gaf ze ons direct een 40 dollar discount - dit bracht de prijs van 110 dollar naar 70 pp. Vanaf dat moment probeerden we ons geluk overal ('Did we mention we know Glenn?'), maar helaas mocht het niet baten.

De pracht van Halong Bay was duidelijk geen geheim gebleven: honderden boten trokken tegelijkertijd met ons uit om het natuurlijk schoon te aanschouwen. De 'surprising' cave (zoals die heette) was vooral verrassend door hoeveel toeristen erin pasten, het strand bleek 10 meter lang te zijn en de 'fishing village' was een platform met een supermarkt erop. Maar wat maakte het uit? We waren daar immers voor het rondcruisen en de omgeving en die was prachtig! In de avonduren werd er gevist vanaf de achterkant van de boot, waar een nieuwe hobby voor Thijs en Jonas ontstond (zie punt 4).

4. Squidfishen en Big Old Blacky

In de wateren van Vietnam houdt een monsterlijk wezen zich schuil, wachtend op zijn kans om met zijn squid- en jellyfish-army het land op te gaan en de mensheid uit te roeien. Zoals jullie begrijpen werd het voor Thijs en Jonas een noodzakelijke obsessie om deze mastersquid genaamd Big Old Blacky te vangen, om zo de mensheid voor het grimmige noodlot te behoeden.

Ja, jullie lezen het goed. Thijs en Jonas hebben eenmaal gevist in Vietnam en na heel wat bier werd Big Old Blacky geïntroduceerd. Heel Vietnam door controleerden de heren elk plasje water op de grond of in het toilet om te zien of hun aartsvijand daar lag rond te spetteren. Tijdens elke maaltijd kwam de jacht naar dit fictieve wezen ter sprake en moesten de dames talloze technieken, plannen en squidjokes aanhoren.

Op onze laatste avond gingen de mannen nog eenmaal squidfishen. Vol goede moed trokken ze erop uit. Drie uur later voer de boot de haven weer in. De kooi was nog steeds leeg en er was geen tentakel gespot. Voor iedereen die nog naar Vietnam gaat: wees gewaarschuwd. Big Old Blacky is still out there.

5. Booze beggin'

Is er iets beters dan veel alcohol drinken? Jazeker: veel gratis alcohol drinken. In Nha Trang, beach capital van Vietnam, zijn ontelbare barretjes te vinden. Natuurlijk wil iedere kroeg jou aan de bar zien hangen. Hoe ze je proberen te lokken? Met aantrekkelijke happy hour-aanbiedingen, complimentary cocktails en gratis shots. Tijdens de loop van de dag verzamelden we alle flyers die het personeel van de kroegen in onze handen duwden. Vervolgens planden we tijdens het diner de meest lucratieve route, om maar zoveel mogelijk gratis drank te scoren. Dit begon met twee biertjes bestellen en twee gratis cocktails ontvangen en eindigde met naar de bar van de laatste kroeg strompelen en hier de beloofde gratis drankjes opeisen. That's how the Dutch party in Nha Trang. Zeer efficiënt - voor minder dan twee euro van de kaart.

6. True story

In Ho Chi Minh City hebben we weer wat cultuur gesnoven. Een bezoekje aan de Cu Chi tunnels hoorde daar uiteraard bij. Dit tunnelcomplex is gegraven tijdens de Vietnam-oorlog door de Vietnamezen om zichzelf in veiligheid te brengen en zoveel mogelijk Americano's af te maken. Een indrukwekkende tour met als hoogtepunt onze vrouwelijke tourguide Ping.

Met een psychopatische fascinatie voor dramatisch eindigende anekdotes, vertelde ze grinnikend over dood en verderf. Zo was het eerste verhaal dat ze kort na onze kennismaking oprakelde meteen een goede sfeerzetter:
"One time, we had American guy, tourist, very fat. Hehe. He go in tunnels, you know what happen? He got stuck, because he fat. Hehe. He get heart attack. And then what happen? Anyone? He die. Hehe, true story. He die."

7. The Devil Americans

Het werd ons vlot duidelijk dat Vietnamezen het eigenlijk niet op buitenlanders hebben gesteld, omdat er in het verleden nogal wat oorvijgen zijn uitgedeeld aan dit land. De grens is uiteindelijk toch opengezet om buitenlands geld aan te trekken.
De sterkste haatgevoelens koesteren de Vietnamezen voor de Amerikanen en de overal aanwezige anti-USA propaganda lijkt daar de oorzaak van. Na verloop van tijd worden bijvoorbeeld 'informatievideo's' bij musea extreem lachwekkend, als er weer een Vietnamees naar voren wordt geschoven die dan 100 Amerikanen afgeschoten zou hebben, een paar tanks gesloopt heeft en heel wat vliegtuigen heeft neergemaaid - zo'n oorlogsheld kreeg dan de titel: 'super American killer'.
Maar het introductiefilmpje van het dorpje Cu Chi (zie punt 6) spant de kroon. Dat begon ongeveer zo:

Cu Chi was a happy and peaceful village. We lived alongside the nature and took care of eachother. We lived happily with our loving and friendly family. Then the devil American's came with their airplanes and bombed everything to the ground.

8. Tam Coc
Eindelijk weer wat lichaamsbeweging! Voor Thijs een verademing, voor Laura een hel. In plaats van een georganiseerde tour vanuit Hanoi naar 'Halong Bay on the land', besloten we zelf naar 't lelijke stadje Ninh Binh af te reizen. Hier zouden we met de fiets zelf de omgeving te verkennen, uiteraard inclusief een boottochtje over de rivier. Net als de Halong Bay kun je hier genieten van enorme rotsblokken die boven je uittorenen.

Anders dan de Halong Bay, vaar je hier rond in een klein roeibootje, bestuurd door een local. Deze dames zijn zo ingespeeld op toeristen dat ze op hun boot een grote kist vol met marktwaar hebben verstopt. Midden op het water leggen ze de boot stil, om je al hun 'zelfgemaakte' t-shirts, kussenhoezen en pennenhouders te laten zien, zonder dat je ergens naartoe kunt vluchten. Na een paar beleefde 'no, thank you's' varen ze met een beetje geluk weer verder, om vervolgens het resterende half uur te vragen om een tip. Geef die fooi pas als je op 't land staat, want ze laten je niet van de boot af als je ze te weinig schenkt.

9. Decadent doen in Hoi An

Oh Hoi An. Wat waren we teleurgesteld over deze stad. Eigenlijk hoort 'ie absoluut niet thuis in deze top 10, ware het niet voor één restaurant in de hoofdstraat. Bij de Cargo Club was het meeste voedsel boven ons budget, maar voor het gebak maakte we dagelijks een uitzondering. Drie dagen achtereen kozen we met z'n vieren iedere dag weer een prachtig gebakje uit voor minder dan 2 euro per stuk. Damn good cake.

10. De McFake

In Vietnam verafschuwen ze de Verenigde Staten en daarom zul je er geen McDonalds vinden. Wel een Burger King en Pizza Hut overigens, maar zoals iedereen wel weet, is de Mac hét fastfood symbool voor de U S of A en in Vietnam moeten ze er daarom niets van hebben. Hypocriet genoeg hebben ze in Vietnam wel de Lotteria, een complete rip-off van de Mac. Het menu komt nagenoeg overeen (een McFlurry heet hier een Tornado) en zelfs de inrichting doet sterk denken aan de real deal.

We hebben vele bezoekjes aan deze vreetschuur gebracht, en wel om één reden: de 3000 dong softijsjes die Thijs z'n hart sneller deden kloppen. Omgerekend betaalde we 9 eurocent voor deze traktatie - bij de Mac krijg je daar nog geen rietje voor.